Linns fornemmelse for retorikk

No har eg vore her ei veke (nesten på timen), og begynner å finna meg til rette. Eg har fått tak i ein del av dei mest nødvendige tinga - vasskokar, eit par gryter, diverse kjøkkenreiskapar og dørmatte. Dørmatta gjer at eg slepp å dra all skiten (støvet) frå gongen, der er det nemleg betonggolv, og eg har verken støvsugar eller skikkeleg kost.

Eg kan ikkje skryta av at eg har gjort så mykje i løpet av denne veka, dei første dagane var nok absolutt dei mest effektive. Men eg har gjort meg litt kjent rundt her ved å sykla litt rundt, og eg har vore på eit ukjent tal handleturar for å få tak i dei huslege artiklane. I tillegg var eg og Jonas på informasjonsmøte mandag, og studiet verkar framleis veldig bra (gler meg til det begynner om ei vekes tid).

Ingrid Pingrid, som eg kjenner frå BSTV (Bergen Student-TV), kom tirsdag ettermiddag, så torsdag kveld møtte eg ho og nokre venner av ho for ein øl. I kveld skal me på Rust, som visst nok er litt Kvarteret-aktig, gler meg til det!

Hagebrann og kalk, heiter det i den lokkande overskrifta. For å ta det første først, så gjorde eg ei ganske uventa oppdaging laurdag føremiddag. Huseigaren her er nemleg tidlegare stuntmann. Dette kom som ei stor overrasking, det er nemleg svært lite stuntmannaktig ved han.

Dette skjedde: Eg sat og surfa på nettet med vindauget ope (noko eg gjer ein del), og høyrde ein del skråling frå hagen. Eg tenkte ikkje noko vidare på det før kona i huset kom ned og inviterte meg opp for å sjå mannen tenna fyr på ein brudgom. Dette var jo eit tilbod eg ikkje kunne la gå frå meg, og det viste seg at han tilbyr dette til utdrikkingslag som vil ha noko litt utanom det vanlege (eg har i alle fall ikkje høyrt om det før, så veldig vanleg kan det neppe vera). Gjennom vindauget kunne eg saman med kone og barn (vesle Carl Gustav, som spring fram og tilbake over golvet nesten konstant i sine våkne timar) sjå det heile - brudgommen vart smurt inn med brennbart stoff, sett fyr på og til slutt slokka med pulverapparat. Hovudpersonen sjølv såg ganske nervøs ut, men det var nok mest skrekkblanda fryd å spora.

Når det gjeld kalk, så er ikkje det noko nytt. Kalken i vatnet gir fett hår, ekkel te og drikkevatn som ikkje smakar særleg godt. Nytt for meg er grunnen - Lars Tore fann nemleg kjapt ut at grunnen er anten at vatnet er for surt eller har for høgt innhald av aluminium. Kalken hevar ph-verdien «Tilsetting av kalk hever pH-verdien ofte godt over 6,0, noe som også fører til at aluminium mister sin giftighet» (Store norske leksikon). Så då skal eg tola litt kalk!

Til slutt slenger eg med eit par bilete av kåken. Rom, kjøkken/bad og gang med komfyr.

Slik ser den altså ut, min Winther 500 granny. Den går som ei kule, og etter at eg pilla av plastbelegget på framlykta, virkar den også.

Ja, det er berre å innsjå det og komma seg vidare - dette kjem nok aldri til å bli den fine, smale retorikkbloggen eg hadde tenkt. Så då er det vel like greit å begynna å misbruka den med det same.

Så la meg bli personleg:

Eg har flytta til København (i går), og skal etter planen vera her i to år. For å studera retorikk (så posten er med andre ord litt relevant).

Dette har skjedd:

På flyet i går tidleg hadde eg nok eit anfall av mild flyskrekk. Eg fekk det for meg i innflyginga at me kom til å landa i vatnet, før eg (som sist, eg hadde berre gløymt det) innsåg at flyplassen rett og slett berre ligg nesten like i havgapet. Det er sånn «hav… Hav… Flystripe!».

Elles var flyturen kjempefin. Sjølv om eg ikkje hadde bestilt plass (som koster ekstra hos Sterling), fekk eg sete ved vindauge, og då det var ganske fint vær store deler av vegen såg eg blant anna Kristiansand langt der nede. Det er alltid moro å sjå ting i fugleperspektiv. Biler og hus ser gjerne litt leiketøysaktige ut.

Då eg kom fram til Kastrup var det berre å ta beina fatt. I staden for å ta buss tok eg metro og gjekk litt lengre (synest ofte det er meir stress med buss, særlig når du har ein svær koffert og to sekkar på til saman ca. 45 kg å bera på). Men, sjølv om metroen gjekk fort og det var praktisk i begynnelsen, var det litt av ein tur frå stasjonen (som ligg eit lite stykke unna). Så kanskje eg burde tatt buss likevel. Dette vil nok for framtida vera usikkert, fram kom eg i alle fall. Og vel framme fekk eg vita at vasken på badet ikkje var skrudd opp, slik det var lova. Dette virka som eit mindre problem, heilt til eg innsåg at einaste vasskjelda var dusjen (ja, eg pussa tenna i dusjen i dag tidleg). Heldigvis var den skrudd opp då eg kom tilbake frå ekspedisjonen min i dag.

Ellers fekk eg personnummer i går (dansk cpr-nummer). Det gjekk som ein draum, eg møtte berre opp på Borgerservice-kontoret, viste pass og husleigekontrakt til ei relativt sliten kommunedame (ho sukka veldig tungt, og smilte ikkje), og fekk både personnummer og lege (kunne velja mellom kvinneleg og mannleg) på rappen. Effektivt! Dette fører meg vidare til dagens bragd - nemleg å opna bankkonto. Mannen i banken hadde tydeligvis aldri opna konto for ein norske som akkurat har flytta til Danmark før, men han klarte det til slutt, med god hjelp frå Anne Sofie ved nabopulten.

Men det finaste av alt er at eg har kjøpt sykkel i dag! Eg fekk anbefala ein sykkelbutikk av dei eg bur hjå, og dei Carsten, som solgte meg ein danskprodusert Winther 500 Granny (!) med tre gir. Cykelen kan du sjå her.

Sjølv med ein så fin sykkel er eg mildt sagt livredd for å kasta meg ut i den købenske trafikken. «Alle» sykler, og dei sykler fort! Og det er tydeligvis lov å svinga til høgre sjølv om det er grønn mann i fotgjengerfeltet til høgre (sjå betre forklaring her), så då må ein både passa seg for eventuelle bilar som svinger den vegen, fotgjengarar og syklistar bak deg. Eg synest det var skummelt å sykla i Bergen, så eg er spent på korleis det går no. Men, eg har hjelm, og eg har sykkelen, så no er det ingen veg tilbake. Sykkelen vil blant anna spara meg mykje tid på skulevegen.

Så! Kort oppsummert er det fint her - rommet mitt er kjempefint, og sjølv om eg kan tøyla begeistringa for resten av denne merkelege kjellarinstallasjonen, så blir det sikkert heilt greit etter kvart. I dag har eg vore framsynt nok til å kjøpa frokost til morgondagen, så då vil eg kanskje få endå litt meir kjensle av å bu her, og ikkje berre vera på besøk. Mandag begynner skulen, og det gler eg meg til. Så får me sjå om det vert meir catbloging (eller i mitt tilfelle cykelbloging) etter kvart. No skal eg sjå Juno.