Linns fornemmelse for retorikk

Om det er skadefryd eller skandale som har fått deg til å lesa dette innlegget er usikkert, men ein ting er sikkert:

Eg har skrudd saman mitt første IKEA-møbel av ein viss storleik.

Det dreiar seg om stolen “Pello” og stativet “Stativ” (takk for tipset, Anne Kari). Det heile gjekk føre seg i går og eg er ikkje så reint lite stolt. Det viser seg at eg kan når eg må, og no har eg både stol under baken og hengeplass til kleda (her er ikkje klesskap, og dette var ei enkel og billeg løysing).

Eg skal ikkje lata som om det gjekk smertefritt for seg å skru opp stativet, og eg er ganske sikker på at eg ville gitt opp dersom eg hadde hatt nokon som i nærleiken som kunne gjort det for meg (som pappa eller Ingelin). Men ingen av dei er spesielt nære (særleg ikkje Plingeling), så eg måtte “lesa” gjennom bruksanvisninga om att og om att mens eg prøvde alle moglege løysingar. Det hadde seg nemleg slik at dei loddrette stengene peika ca. 30 grader utover uansett kva veg eg snudde dei. Eg skrudde og skrudde til eg hadde metallsmak i munnen. Heldigvis hadde eg tatt stolen først, slik at eg kunne sitja behageleg mens eg kjempa mot stativet. Til slutt fann eg ut at det var botnstanga, som var det første eg skrudde fast, som var feil veg. Med den på rett kjøl gjekk det som ein draum. Hurra!

Eg feirer med ein dårleg versjon av ordtaket:

Nød lærer naken kvinne å spinne umbraconøkkel.

I dag har eg budd her i ein månad. Det må feirast! Så langt har eg feira med rydding og oppvask, og sushi til middag!

Det går greit her, skulen har begynt, og faga eg tek, Den retoriske tradition og Retorisk medborgerskab, virkar så langt kjempebra. Eg har stort sett ingen problem med å forstå forelesarane, men mine delvis snøvlande danske medstudentar er det litt verre med. Christian Kock, som er forelesar i traditon og ein av to forelesarar i medborgerskab, sa på første forelesning (då han oppdaga at me var fire nordmenn i klassen) at alle måtte vera nøye med artikulasjonen når dei (me) snakka. Det sa han forresten rett etter at eg hadde sagt «Eg heite Linn, og har òg (Jonas presenterte seg før meg) studert rrrretorikk i Berrrgen». Hadde det ikkje vore nordmenn der hadde eg nok fordanska utsegnet mitt litt meir, men det blei plutselig kjempeflaut å skulle seia «jeg» og «også» når Jonas, Håvard og Vegard satt rett ved sidan av meg.

Tilbake til snøvlinga er det altså veldig stor forskjell på danskane, nesten så ein kan lura på korleis dei klarer å forstå hinanden. Eg var på Yoga på torsdag (jada, eg har meldt meg inn på Sats), og instruktøren var rett og slett veldig vanskeleg å skjønna. Det er mogleg den rolege musikken og den intense konsentrasjonen om å prøva å stå mest mogleg likt som dei andre spelte litt inn, men - denne dama var vanskeleg å forstå. Eg får kanskje byrja å høyra på dansk radio for å komma litt meir inn i det. Og sjølvsagt fortsetta å gå på yoga!

Bursdag

Fredag var det bursdagsfeiring. Den glade Vegard fylte 24 år i går (laurdag), men det blei altså feira med kaker og fest hos Jonas fredag. Under ser du bursdagsbarnet spretta den særdeles gode jordbærkaka. Den kjøpte eg på bakeriet på hjørnet, og du skal ikkje sjå vekk frå at det gjentek seg!

I tillegg til Håvard, Jonas, Tine og meg var også Anette, som Jonas kjenner frå Hønefoss, gjest i gebursdagskalaset. Ho har ved eit par høver fungert som fadder for oss, og gjort ein strålande jobb. Ho stilte med sprudlande dråpar, og det var knytt stor entusiasme og spenning til opninga av flaska som hadde på førehand hadde fått seg ein sykkeltur gjennom Københavns gater.

Kvelden var kjempekjekk, og bursdagsbarnet var nøgd med oppvartinga han fekk.

Kristine

Eg har også hatt besøk sidan sist. For eit par veker sidan var Kristine her nokre dagar, før ho reiste til Sicilia med interrailbillett (som jo er Kristine i eit nøtteskal. Ho var ikkje heilt sikker på kvar ho skulle i løpet av den neste månaden, men ho skulle i alle fall stikka innom ein økologisk festival og jobba som frivillig).

Tilfeldigheitene gjorde at husvertane var på ferie, noko som gjorde at Kristine kunne låna sykkel. Ho viser seg, ikkje overraskande, å vera heilt motsett av meg når det gjeld sykling. Mens eg bevegar meg forsiktig fram i trafikken med hjartet i halsen (eg har rett nok blitt litt modigare i løpet av denne månaden), peiser Kristine gjennom kaoset utan å sjå seg tilbake. Eg måtte gjenta reglane om å halde ut handa når du svingar eit par gongar, og forskjellen mellom oss fekk meg til å føla meg omtrent 15 år eldre enn eg er. Men me kom heilskinna frå det begge to, og Kristine kurerte meg frå sentrumsskrekken! Sidan eg bur litt litt utanfor bykjerna og har alt eg treng her, syklar eg stort sett til skulen og tilbake. Men etter at eg har funne ut at det går jo heilt fint å sykla inn til sentrum (med hjelm!), sparar eg meg sjølv for både tid og pengar. Når eg skal dit går det utrulig mykje fortare enn å ta bussen, og eg føler meg også ganske flink der eg trakkar i veg. Eg fekk ein liten støkk forige onsdag, då eg skulle møta Tine for å gå på kino. Midt inn i sentrum var det ei jente som klaska i bakken etter å ha komme i klem mellom min sykkel (eg låg til høgre) og ein litt uoppmerksom mann på andre sida. Det var skikkelig skummelt, men det gjekk fint med ho. Mellom anna fordi ho hadde hjelm!

Tilbake til Kristine

Det var vel egentlig Kristine eg skulle snakka om i førre avsnitt, og då må eg jo fortelja at ho lagde den beste maten eg har smakt på komfyren «Voss». - Heimalaga tomatsuppe. Me hadde litt for lite tomatar, men det blei fantastisk godt. Bortsett frå å eta og sykla gjorde me egentlig ikkje så veldig mykje, bortsett frå å sjekka ut lesesalane i Den Sorte Diamant.

Det var vel siste nytt i grunn. Skjer ikkje så mykje her. Men på tirsdag skal eg på Ikea! (Det er eit stykke unna, så eg slenger meg med huseigaren som har bil) No skal eg lesa gjennom Alexanderretorikken, sånn at eg har gjort leksene mine til i morgon. Ciao!

Eg bur ein kjellar, og er derfor flink til å lufta berre når det er lyst eller når eg har lyset av, for å unngå at heile hakkebakkeskogen av insekt kjem inn på rommet mitt.

Men det har tydeligvis hjelpt lite. Sidan to mikroskopiske vindauger er einaste luftekanal inn til katakomben min, luftar eg så mykje så mogleg. Og no har eg fått besøk. Av den største edderkoppen eg har sett utanom dei som er i bur.

No står han der og ventar på mitt neste trekk, og eg er usikker. Hiv eg han ut vil han sikkert berre komma inn att. Eg tør ikkje kverka han, han er altfor kraftig til at det kan gjerast på ein smertefri måte. Det må nok bli dassen. Og no kvir eg meg litt til å legga meg…

I forgårs, mandag, mekka eg mitt første måltid som innebar meir tillaging enn berre steiking eller koking. Dette er jo i og for seg ikkje så uvanleg, det er berre det kjøkkenfasilitetane ikkje har inbydd til dei heilt store utskeiingane endå.

Men eg kan ikkje leva på ferdigmat til evig tid (som forresten er skikkelig billig her), så då er det berre å bita det i seg og koka i veg.

Heile 4 ingrediensar var med på prosjektet; spaghetti, bacon, blåmuggost og fløte(erstatning) (Eg trudde det var vanleg fløte). I tillegg kom salt og pepper.

Under ser du bilete frå prosessen. Den noko tvilsame biletkomposisjonen på det første er for å illustrera at det er omgjevnadane, og ikkje komfyren «Voss», eg er litt tvilsam til.

Mmm, bacon…

Og tada! Resultatet. Det smakte særdeles godt med noko heimelaga!

På sommarens siste dag, den solrike søndag 31. august, kom Benjamin innom København etter å ha vore på besøk hos ein svenske i (på) Lund. Tine og Jonas møtte oss etter å ha vore på sykkeltur, og me tok ein turistøl i Nyhavn. Ein skikkelig koselig dag, men Benjamin: Neste gong du kjem, lover eg å kjenna byen så godt at eg kan ta deg med på alle dei kule stadane!

(Legg merke til dei tøffe solbrillene til Tine!)